Text

Villa La Repubblica | Over de waarheid. Birgit Verwer: Blessed beyond measure


Over de waarheid.
Birgit Verwer: Blessed beyond measure bij Livingstone Gallery, Den Haag


Birgit VERWER Bertus Pieters

“Hiertoe ben Ik geboren en hiertoe ben Ik in de wereld gekomen, opdat Ik der waarheid getuigenis geven zou. Een iegelijk, die uit de waarheid is, hoort Mijn stem.” Pilatus zeide tot Hem: “Wat is waarheid?
Johannes 18:37-38

In de huidige tentoonstelling ’Blessed beyond measure’ bij Livingstone gallery in Den Haag toont Birgit Verwer zowel een bouwwerk als meerdere objecten die met hoop, aspiraties en angsten te maken hebben. Meest prominent aanwezig en pièce de résistance is een privékapel. Die kapel is wat minder zwaar dan de gebruikelijke, er zijn namelijk geen bouwstenen maar herenonderbroeken voor de muurvlakken gebruikt. Binnen kom je geen Christus aan het kruis of moeder Maria met kind tegen, maar een bidstoel en een spiegel. De bezoeker kan dus niet bidden tot enige geïnstitutionaliseerde heiligheid, maar alleen tot het eigen evenbeeld. God schiep volgens de overlevering de mens naar zijn evenbeeld, dus, soit, daar moet iets voor te zeggen zijn. Niettemin is het kijken in een spiegel op een plek die gereserveerd lijkt voor iets heiligs, een confronterende aangelegenheid. Ëén troost is er: wat je ziet, is een spiegelbeeld van jezelf; je kunt het zien als de waarheid, maar het is dus minstens de gespiegelde waarheid.

Daar kun je je des te meer bewust van raken wanneer je in de spiegel op de rugleuning van de bidstoel leest: BLESSED BEYOND MEASURE. Kijk je onder je op de rugleuning van de echte stoel dan zie je dezelfde spreuk in spiegelbeeld staan. Op die manier wordt het spiegelbeeld dan wellicht toch meer waarheid dan de realiteit vlak onder je neus. Aan weerszijden van de spiegel schijnt elektrisch licht, om de heiligheid van het aangezicht te benadrukken of om het eigen spiegelbeeld als koopwaar aan te prijzen.

Verder is de hele kapel, zoals gezegd, omhangen met herenonderbroeken en dat maakt het geheel nog ongemakkelijker, immers, welke bescherming biedt de herenonderbroek? En wat moet je met al die gulpen om je heen? Na de mens geschapen te hebben naar zijn eigen gelijkenis, zou God, volgens de eerder genoemde overlevering, de vrouw uit een rib van de man geschapen hebben. Dat lijkt een gelegenheidspassage, want er zijn ook andere overleveringen. In ieder geval is het een waarheid die de westerse mens na vele eeuwen tot op de dag van vandaag achtervolgt. Het kan dus uitmaken of je als man of als vrouw de kapel binnentreedt. Maar in beide gevallen is één ding duidelijk: de bescherming die de onderbroeken bieden is dubieus, ze zijn in alle opzichten slap en leeg. Hun uitgezakte mannelijkheid is bovendien nogal navrant. Je bent er door omgeven wanneer je om je heen kijkt en ook wanneer je in de spiegel kijkt en een omgeving van zoveel uitgezakte mannelijkheid maakt het eigen beeld in de spiegel, omgeven door de adverterende verlichting, tot een onzeker avontuur. Van het drietal hoop, aspiratie en angst blijft misschien toch vooral de laatste over, zij het met humor gebracht.
Blessed beyond measure, je moet het maar geloven.

Geloven en waarheid in combinatie met hoop, aspiratie en angst, dat zijn rode draden in het werk van Verwer. Om die aspecten beeldend te maken, gebruikt ze de katholieke kerk, het eeuwenoude machtsinstituut en de beloftes van de markt. Waarheid is door de kerk als realiteit gepresenteerd. Waarheid is er, om in geloofd te worden, want waarheid wordt door mensen gemaakt. Waarheid is er om de realiteit naar onze ambities te manipuleren. Waarheid is er om de realiteit te vervangen. De beeldende kunst is natuurlijk ook juist de kunstvorm om de realiteit met waarheid te manipuleren. Menig kunstenaar houdt zich ermee bezig en Verwer doet dat hier in het bijzonder. Ze doet dat in principe recht in het gezicht. Haar assemblages hebben een humoristische uitstraling die direct uitnodigt en je de indruk geven zich meteen in hun betekenis aan je te openbaren.

Zo pakt ze in deze tentoonstelling flink uit met spiegels. Naast de spiegel in de kapel zijn dat vooral spiegels in openstaande koffers, kistjes en kastjes. Ze bevatten bovendien allemaal een spreuk die alleen goed te lezen is in de spiegels, als in
Blessed beyond measure.

Ze hebben het karakter van reisaltaren, draagbare altaren die derhalve op reis meegenomen kunnen worden, zodat momenten van geloof, waarheid, hoop, aspiratie en angst ver van huis maar toch vertrouwd beleefd en beleden kunnen worden. Reisaltaren kunnen alle mogelijke vormen en maten hebben. De chicste exemplaren werden gemaakt met hout- of ivoorsnijwerk of belegd met bladgoud en je kunt je afvragen of die nu echt mee op reis werden genomen.

Maar bij Verwer hoeft er geen goud of ivoor meer aan te pas te komen. We leven in tijden van recycling, zaken hebben al een betekenis bij gebruik. Koffers, kisten en kasten zijn er om opengemaakt te worden en wie weet, kom je er een geheim tegen dat het waard is te weten. Je kunt het deksel natuurlijk openen en alleen in de spiegel kijken om te zien welke tekst er te lezen is, maar kijk je verder dan word je wederom met jezelf geconfronteerd in spiegelbeeld. Op die manier worden de teksten met hun verschillende entourages persoonlijk tot je gericht.

Het idee is uiterst eenvoudig dus er zijn veel variaties mogelijk. Dat maakt dat je als kunstenaar kritisch moet zijn in welke combinaties je maakt om jezelf en je kijkers niet te overvoeren. Er moet een balans zijn tussen tekst, letters en object. Met een simpele grap kom je als kunstenaar niet weg. Daarnaast maken de teksten de werken erg talig.

Wat dat betreft is
This is only an impression of a misleading reality een sleutelwerk. In een dergelijke tekst komen waarheid en realiteit bij elkaar en worden door elkaar gehaald. En zulks in een formeel lettertype in een kleine reiskoffer.

In andere werken in de serie vallen de zaken gevoelsmatig, qua tekst, kleur en lettertype prachtig op hun plaats en geven samen een nieuw karakter aan het object, zoals in
Today is your lucky day. In feite kan een dergelijk immer jeugdig, rood reiskoffertje met decente ruitjesbekleding niets anders bevatten dan een dergelijke vrolijke maar vergankelijke uitspraak.

En een eerstehulpkistje dat zijn inhoud prijsgeeft, pront op een statig sierlijke, houten console kan niets anders bieden dan
It’s all in your head. Verwer toont zich in deze betrekkelijk eenvoudige werken op haar best.

Naast deze spiegelzaken laat zij nog een klein aantal andere werken zien die de thematiek completeren. Zaken die stuk voor stuk met de waarheid van doen hebben. Maar, wat is waarheid?

Bertus Pieters


Kunstaspekte | Germany


Birgit Verwer kunstaspekteBirgit Verwer Kunstaspekte2

Full Text:

SO AT THAT POINT WE USE A PARACHUTE

Nach ihrem gemeinsamen Auftritt zusammen mit Raquel Maulwurf in den alten Räumen der Galerie im vergangenen Jahr bespielt die niederländische Künstlerin Birgit Verwer (*1972) nun erstmals in einer Einzelausstellung die deutlich größeren Galerieräume von Sebastian Brandl in der Moltkestrasse.
Rebellisch, provokant und polarisierend treten die Werke der Künstlerin dem Betrachter entgegen, die in ihren Realismen dem Alltag so nahe sind und dennoch weit über ihn hinausweisen. Einen hohen Anteil daran haben nicht zuletzt die Themen, mit denen Birgit Verwer die Wunden der Gesellschaft offen legt. Sie widersprechen den Forderungen des Konsumwahns, der Bigotterie und der Verklemmtheit, interessieren sich für alternative Wege, den Schmutz, die Ausgeschlossenen, die Randgruppen der Gesellschaft und formulieren Einsprüche gegen eine in ihren Augen enthemmte Konsumkultur. Ihre Arbeiten entwickeln sich zu dreidimensionalen „Tableaux“ – raumgreifenden Environments und Installationen. Als Material dienen ihr hauptsächlich Alltagsgegenstände und Fundstücke, nach denen sie gezielt Trödelmärkte durchstöberte, sowie Abfälle von den Deponien der westlichen Konsumkultur. Der Blick der Künstlerin ist zutiefst von ihrer katholischen Erziehung geprägt und oszilliert beständig zwischen lustvoller Zeigefreude und aufklärerischem Gestus. Das clowneske Spiel, bei dem Sakrales und Profanes miteinander kurzgeschlossen werden, wird zum Ereignis, das den Betrachter schockartig überfällt. Darüber hinaus sind die Assemblagen mit ihren christlichen Devotionalien symptomatisch für die tiefe Skepsis der Künstlerin gegenüber dem institutionalisierten Glauben, die manchmal in spöttelnder Ironie, manchmal in offener Empörung ihren Ausdruck findet.

‚An dieser Stelle gebrauchen wir den Fallschirm’ – so nennt Birgit Verwer ihre Ausstellung mit aktuellen Arbeiten, die allesamt die Verheißungen und Widersprüchlichkeiten des kirchlichen Glaubens thematisieren oder diese zumindest als Folie verwenden, um den moralischen Zwiespalt aufzeigen zu können, in dem unser gesellschaftliches Leben sich immer wieder verfängt. Im Fadenkreuz steht eine Religion, die nicht die Erlösung, sondern die Schuld, nicht die Hoffnung, sondern die Verzweiflung beabsichtigt. Der Titel suggeriert, dass es gilt, die Reißleine zu ziehen, den Rettungsschirm für Aussteiger zu entfalten. Nur ein Bruchteil von Sekunden entscheidet schließlich über den exakten Zeitpunkt, zu dem eine halbwegs sanfte Landung noch möglich ist. Bis dahin darf jedoch das Glücksgefühl des freien Falls bis zum Anschlag ausgekostet werden. Bereits im Eingangsbereich empfängt uns none of the above seems very important (2012), eine Christusfigur mit ausgebreiteten Armen. Ein altes gedrechseltes Holzkreuz auf Rädern bildet den Corpus. Das Herz des Erlösers scheint grell und steht offen für alle, damit sie freudig schöpfen aus den Quellen des Heils. Doch scheint dieser Christus seinen eigenen Heilsversprechungen nicht mehr so recht zu trauen, hat er doch vorsorglich einen Helm übergezogen und trägt eine Sicherheitsbrille unter der die lange Pinocchionase eines Abflusspfropfens hervorlugt. In den Galerieräumen stößt der Betrachter auf eine zeltartige Beichtkapelle (BLESSED BEYOND MEASURE, 2012), dessen Wände aus lauter weißen Herrenunterhosen gebildet werden. Im Inneren befindet sich ein hell erleuchteter Theaterspiegel, der schonungslos das eigene Abbild wiedergibt sowie ein Beichtstuhl, dessen Pendant außerhalb postiert ist. Ein Versteckspiel in diesem Erlebnis- und Läuterungsraum ist nicht länger möglich. Eine Anspielung auf die Kindesmissbrauchsskandale innerhalb kirchlicher Einrichtungen dürfte durchaus intendiert sein. Zumal eine weitere Arbeit (CTRL, 2012) aus einem Kindersitz besteht, der als Richterstuhl fungiert, sind dessen Beine doch durch Sensen und Harken zu einem Hochstuhl verlängert, wie wir ihn aus erhöhten Schiedsrichterstühlen beim Tennismatch kennen. Aus dieser erhobenen Warte können die Kinder das Geschehen kontrollieren und ein, von ihren Gefühlen geleitetes Urteil fällen. Ausgestattet mit Angelrute und Mikrophon erhalten sie eine Stimme und die Macht, Gehör zu finden. Ein größerer Altar (Re-creation of the soul, 2012) mit zahlreichen weiteren Devotionalien vervollständigt die Ausstellungsinstallation.

Nach Charles Baudelaire ist der Mensch ein in den Wäldern von Symbolen verirrtes Kind. Dass die Spiele dieser Kinder mitunter auch existentiell bedrohliche Formen annehmen können, zeigt uns Birgit Verwer mit ihren Assemblagen eindringlich auf. Dabei kommt ihre Bilderstürmerei vornehmlich im Medium der Bilder selbst daher. Vorgeführt wird die Realität als eine Grimasse des Realen. Verhandelt wird der unerträgliche Sachverhalt, dass es da draußen tatsächlich irritierende Dinge gibt. Dabei leben wir im postmodernen Zeitalter, in dem Wahrheitsansprüche per se als Ausdruck verborgener Machtmechanismen verworfen werden. Zu fragen bliebe, ob ein Leben denkbar ist, das einem nicht als Besitz, sondern zum Gebrauch gegeben ist. Vielleicht ist ja der permanente Krisen- und Ausnahmezustand, der von den Welterklärern allerorten ausgerufen wird, nichts anderes als die säkularisierte Parodie der beständigen Vertagung des Weltgerichts in der Geschichte der Kirche – die Verwechslung dessen, was wir glauben, hoffen und lieben, mit dem was wir gezwungen sind zu tun oder nicht zu tun, zu sagen oder nicht zu sagen. Einen Vorgeschmack vom Weltgericht zumindest liefern uns die Arbeiten von Birgit Verwer, wenn auch mit einem Augenzwinkern ausgestattet.

Harald Uhr


BUY TICKETS HERE - DO IT NOW! | Livingstone gallery | The Hague

Solo exhibition from 4 September until 30 October 2011
Birgit Verwer Livingstone

Opening Sunday 4 September 2011 at 16:00 h
Birgit Verwer opening LS


Birgit Verwer
| BUY TICKETS HERE - DO IT NOW! | installations | presentation catalog ’BIRGIT VERWER, BUY TICKETS HERE - DO IT NOW!’

Günther Förg | windows to abstraction | aquarels and paintings

project- room |
Hugo Tieleman and Jan Wattjes | paintings


Livingstone gallery
Anna Paulownastraat 70 A/B
2518 BH The Hague
The Netherlands
T +31(0)70.3609428
F +31(0)70.3625877
livingstone@livingstonegallery.nl
www.livingstonegallery.nl

Open from Wednesday - Saturday from 12.00 - 17.00 hours,
the last Sunday of each month and by appointment




Philip Peters | Essays

Philip Peters Birgit Verwer

Een installatie van drie werken: een eigentijds zinnenspel van Birgit Verwer

Wij mensen zijn autonome wezens, we nemen onze eigen beslissingen en we bepalen goeddeels ons eigen leven. Binnen de gegeven omstandigheden maken we onze eigen keuzes, daarin zijn we vrij.

Maar hoe vrij zijn we eigenlijk? Er is natuurlijk de discussie over nature vs nurture, over genetische aanleg en omgevingsfactoren en zelfs komt tegenwoordig het oude leerstuk van predestinatie of vrije wil weer om de hoek kijken.

Daarnaast – of in het verlengde daarvan – zijn er nog ander factoren die, vaak zonder dat we het in de gaten hebben, invloed uitoefenen op ons gedrag en de keuzes die we maken en een van de belangrijkste daarvan is propaganda, indoctrinatie dus, vanwege staat, geloof, sekte of welke andere groep dan ook waarin nadrukkelijk inbegrepen het multinationale bedrijfsleven en dus: reclame.

Op Art Amsterdam 2011 presenteerde Birgit Verwer in het kader van de speciale in de beurs opgenomen tentoonstelling No Holds Barred een installatie die bestond uit drie ook autonoom functionerende maar voor deze gelegenheid bij elkaar gebrachte elementen.

Twee daarvan, links en rechts opgesteld, zijn een soort loketten, vervaardigd uit delen van ouderwetse houten kasten, half gesloopte sponningen met en zonder vensters en nog wat ongeregeld hout. De loketten zijn dus goeddeels opgebouwd uit objet trouvées die betere tijden hebben gekend. In de eigenlijke loketruimte, waar de kaartjes worden verkocht proberen personages uit het dierenrijk de beschouwer te verlokken tot het kopen van die toegangsbewijzen. Maar waar zouden die ons eigenlijk naartoe brengen? Daarvan wordt een hint gegeven door grote letters op de daken van de staketsels. Op de ene staat
great LI E, op de ander WASTE OF TIME.

De loketten spreken de taal van propaganda en verleiding maar verraden tegelijkertijd een soort bedrog: hier worden knollen voor citroenen verkocht – en aan de andere kant ook weer niet, want voor wie wil lezen wordt dat bedrog niet verhuld. Wie wil er nu tijdverspilling kopen? Wie gaat een plek binnen waar hem een prachtig leven wordt beloofd waarin door het wegvallen van één letter het leven tot een leugen is geworden?

Toch gebeurt dat kennelijk, anders zouden deze loketten niet bestaan en hoewel ze er gesjochten uitzien wordt er ook gebruik gemaakt van eigentijdse technologie: toetsenborden en pinautomaten. 

Een andere ‘ingang’ wordt geleverd door de personages die de loketten bemannen en ons kaartjes willen aansmeren om daarmee onze tijd te verspillen of ons leven tot een leugen te maken. In het eerste geval roept een kraai iets in een microfoon en als we denken in termen van fabels – waarin aan dieren immers menselijke eigenschappen worden toegeschreven – is de zwarte kraai niet bepaald een erg verleidelijke verschijning, hij wordt geassocieerd met duisternis en dood (niet voor niets werd een doodgraver tot voor kort ook wel ‘kraai’ genoemd). Het lijkt dus niet aan te bevelen om hier een kaartje te kopen om je tijd mee te verspillen, want die verspilling zou wel eens letterlijk kunnen worden opgevat en eindigen met de dood. 

In het tweede loket staat een vos, vanouds de charmante oplichter, de verleider die zich al flemend in het kippenhok praat om daar alle kippen de nek om te draaien. Hier probeert hij ons zo ver te krijgen dat we niet alleen vrijwillig dat kippenhok ingaan, maar er nog voor betalen ook. Het restant van de kast die de toonbank vormt heeft nepgotische spitsbogen, wat verwijst naar religieuze propaganda en de vos staat op twee op elkaar gestapelde dozen bier, die door het lege midden van de kast zichtbaar zijn en eens te meer de dubbelzinnige bedoelingen weerspiegelen. En als de vos de passie preekt…

Het lijkt misschien wat simplistisch, dat iemand in deze sjofele reclame zou trappen, maar uit talloze proeven en studies blijkt dat je onder bepaalde omstandigheden mensen zo ongeveer alles kunt laten doen wat ze ‘bij hun volle verstand’ (dat wil zeggen: niet beïnvloed door subliminale of zelfs eenduidiger vectoren) nooit zouden doen. De resultaten van staats- en  religieuze propaganda zien we iedere dag om ons heen, vooral via de massamedia – het beeld is verleidelijker en verwarrender en onbetrouwbaarder dan ooit – en de tegenstellingen tussen fundamentalisten van allerlei snit lijken, wereldwijd, steeds grimmiger te worden. We kunnen nauwelijks staande houden dat wij als enigen niet onder de invloed staan van wervende en meningsvormende boodschappen – er is geen reden om dat aan te nemen, iedereen probeert tot zingeving te komen en dat gebeurt altijd op een cultureel en anderszins bepaalde set normen en waarden.

Met andere woorden: in de praktijk is misschien wel iedereen zo onnozel om zich door de ideologieën van dit of dat loket te laten leiden, we hebben de kaartjes allang gekocht, we zijn al ‘binnen’.

En daar worden we geconfronteerd met een verontrustende verschijning, die in eerste instantie ook wel eventjes de lachlust opwekt vanwege het ‘doorzichtige’ gebruik van pop-art achtige modellen, maar bij nadere beschouwing een uitstekende reden blijkt om nooit kaartjes te kopen om naar binnen te gaan.
Op een verrijdbaar metalen staketsel is een soort nepraket gemonteerd, waarin een naakte vrouw – een paspop – een automatisch vuurwapen bedient of op het punt staat te bedienen. Achter haar aan zweven een soort vleugels van dollarbiljetten, de waarde waar het hier kennelijk om gaat: dit is de godin van de verleiding van het materiële dat in laatste instantie tot de ultieme tijdverspilling leidt, we worden straks gewoon allemaal doodgeschoten. 


Aan de andere kant is de pop ook niet meer wat ze geweest is: ze heeft geen handen meer en het zal dus niet makkelijk zijn om het wapen te hanteren. Er blijft een flauwe hoop, dat dit hele tableau alleen een opvoering is om ons te waarschuwen voor de gevolgen van te veel goedgelovigheid, het bezwijken voor goedkope verleiding, een moralistische fabel, een soort Elcerlyc.

Philip Peters



Artworks Amsterdam | interview

Interview Artworks Amsterdam 20 June 2011
ARTWORKS Birgit Verwer

Birgit Verwer’s vivacious sculptures employ ideas of ritual, religious iconography and the surface glitz of 80s game shows. Her work features found materials, from taxidermied foxes to mannequins, old furniture and toys. Artworks spoke to the 38-year-old about society’s hopes, dreams and fears – and why she found herself driving a stuffed hog along the highway…

Your work often uses found materials – how do you select them? I mainly use materials which already have a history and soul but were discarded. I’m always on the lookout and I’ve developed a kind of internal scanning device. I find the most beautiful things in dumpsters on the street, at second-hand shops, auctions, eBay and flea markets in The Netherlands and abroad. Usually I have a specific goal but I also find the best materials by serendipity.

What’s the best thing you’ve ever found? A stuffed hog! As I’ve been searching for the most peculiar things for years now, I know that a complete hog in the condition I found this one is a rarity. I found it 50 kilometers from The Hague and it was hilarious driving home with it on the back seat. The hog’s face was looking out of the window with its nose against the glass. All the car drivers were going completely mad, laughing and making gestures; entertainment on the highway!

What interests you about the idea of game shows? I watched television game shows when I was young and I was fascinated by all the adults who participated like their lives were at stake. For me it’s like a metaphor for life. We all want a great life, to be successful, be loved, we want to “win” the things in life which are the most important to you. For everybody there are different assumptions. The bizarre thing however is the grand and final prize, the end of life, the only thing we all really and truly have in common.

You’ve mentioned your Roman Catholic upbringing… does this inform your work? The Gothic Roman Catholic church I went to when I was young had the same attraction as the television game shows. For me it was another impressive show with stunning decor in which we were taught the word of God. Both worlds, the Roman Catholic church and the television shows were very convincing and impressive. It eases your mind and delays your (everyday) problems and gives you hope for (even) better days, a great and beautiful life or perhaps the things after life. In my work I challenge that, but also our values, our consumer society; our hopes, dreams and fears.

What interests you in ideas of ritual? Today’s society is mainly focused on the development of the brain, on knowledge. But the most important things in life are things far from the brain, like soul, creativity, love and pleasure. A lot of people however don’t live and act from their hearts but from their brain. They seem to live in fear. I’m fascinated by that fear aspect. We’ve learned so much and try to learn more but we still don’t have the answers to our ultimate life questions: what is the meaning of life? Why is it going to end? And what will happen after life? Rituals can be of great value to worship the beautiful things in life but it also gives a form to deal with life and life questions.

Can you name some artists that influence you? There are too many but to name two completely different artists, Johan Tahon and Erwin Wurm.

What’s a usual working day like for you? I usually start by inspecting five second-hand shops in The Hague and the dumpsters on the street along the way. Than I go to my studio in a former office building – it’s a huge space in which I can make a big mess when I need to. I open up all the windows, make coffee and put on my music at an intolerable level and than I start working until late. In the afternoon there’s always a moment that I lie on the floor for an hour to rest and contemplate.

What are you working on right now? The hog I told you about before is part of a new ticketshop which will be showing at my solo exhibition at Livingstone gallery in The Hague, opening at the 4th of September. The ticketshop is the fourth one in a series of ticketshops in which stuffed animals sell tickets – the animals in my works refer to Christian symbolism.

What about the messages, or texts in your work? The texts are about everything I question, it’s an open dialogue about us and our world.

What’s the most interesting reaction you’ve had to your work? That someone asked me to marry him and it was not my boyfriend!

If you couldn’t be an artist, what would you be? This is the one question you can ask everybody but not an artist.

What was the last record you bought? John Zorn, Masada.

Name your favourite book? My childhood fairytale book The Magic Lantern. It’s from the 1970s and translated into Dutch from Italian. The tales and especially the drawings in the book are still inspiring!

What is your most treasured possession? Speaks for itself: the choice of enjoying life now, and not yesterday or tomorrow.

Interview Artworks Amsterdam @
http://www.artworksamsterdam.nl/birgit-verwer/


GOING NUCLEAR | Sebastian Brandl | Cologne | Germany


Maulwurf Verwer_Brandl 2011
GOING NUCLEAR
Raquel Maulwurf (drawings), Birgit Verwer (installations)

Opening exhibition Friday 8 April 2011 at 19:00 Hrs
Exhibition 9 April - 28 May 2011
Special opening hours Wednesday 13 April 2011, 18:00 - 21:00 Hrs

Sebastian Brandl

Brüsseler Str. 4
50674 Cologne
Germany
T +49 (0)221.222 99 793
F +49 (0)221.222 99 792
M +49 (0)178.925 2198
www.sebastianbrandl.com

Opening hours:
Tu-Fr 13-18 Hrs
Sa 12-16 Hrs
and by appointment


Keulen 2011-14

Raquel Maulwurf / Birgit Verwer
GOING NUCLEAR


Under the highly topical appearing title ’Going Nuclear’ the exhibition brings together works by two young artists living in the Netherlands. But the focus of the exhibition is not the still fragile situation of the damaged nuclear power plant in Japan, although, of course, it is nowadays nearly impossible to ignore this fact in light of this. In this synopsis, that had been arranged way beforehand of this worst-case scenario, the focus concentrates rather on fundamental thoughts about the Condition Humaine. Achievements of the supposedly progressive civilizing process, be it a blessing or a curse, are provided in a creative and joyful way.

Raquel Maulwurf, who lives now in Amsterdam was born in 1975 in Madrid and finished her studies 1997 in Arnhem. With seductively beautiful, monumental charcoal drawings, the artist captures the bright light, that spotlights at times our dance on a volcano, on large museum board. The references made in these images are all too familiar: war zones, debris fields, anti-aircraft fire and hails of bombs on large cities are vivid scenarios of the human destruction. There are those ’lightning incidents’, to refer here to a concept of the philosopher Peter Sloterdijk, in which the world loses its colour. Obviously, it results from an incessant urge of man to destroy itself, his species and its environment.

With her black and white series on various topics Maulwurf transforms her way of world exploration towards a self-questioning. The manically drawing process goes however hand in hand with the exploration of her own destructive potentiality. Hence in this artistic act the white cardboard base mutates - taken to extreme - into a battlefield. A clear statement is, contrary to the general expectation, therefore, initially not given. For the current exhibition Raquel Maulwurf selected works from the series ’Going Nuclear’ which she started in 2008 and which show the well-known eerily beautiful, but above all nightmarish images of nuclear tests at various places in the world. With the Mururoa and Bikini Atoll in the Pacific, or Semipalatinsk in today’s Kazakhstan extinguished places are designated, which can no longer be visited by man much less inhabited. Only the traditional pictures tell more of their presence.

Also
Birgit Verwer, born in 1972 and living in The Hague, puts the question of what the human mind is capable of in the centre of her artistic work. In her sculptural collages fragments of reality are represented, appropriated, incorporated, invented, manipulated and distorted. Here, the medium is less important than the urgency of the matter. This is to emphasize that we should revise the use of our symbols, values and models in a self-contained, critical and creative way linked with the invitation for an open dialogue about our world and about us. Knowledge, power and subjectivity of man are to be debated.

The logic of the systems and the universal context of delusion should be confronted in a pointed way and space for open human interaction should be claimed. For the gallery space in Cologne Birgit Verwer created another version of her ticket counters. A collage of disposed pieces of furniture, in which two stuffed foxes, representing the two souls in our hearts, offer tickets for misplaced priorities. The fact that we humans cannot live without illusions and therefore willingly content ourselves with simulacra is testified by another installation (
Three Two One, 2011) which represents an automobile, such as children piece together with utensils of the home furnishings. In this kind of vehicle they make long journeys to the most remote corners of the world without getting anywhere. Obviously there is always a margin between form, an essence and a reality to correspond. Error and truth can just not be completely separated from each other.

So, how far could we enter into an age and understanding of the world, doing without myths, ideologies and illusions, and consequently without general truths that are relevant to us? Raquel Maulwurf and Birgit Verwer do not avoid those particular questions. The common characteristic of the two artists is the formal and sovereign way of articulating of their commitment, which at the same time means a radical rejection of the belief in progress and
its affirmative ideology.


Harald Uhr